ειδήσεις ποιος είναι ο θεατρίνος θεατρική λέσχη άλλες σελίδες αρχική

26, September , 2007

- Τί θα μπορούσε να σας κάνει να σταματήσετε να παίζετε; - Ο θάνατός μου…

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ - theatrinos @ 6:20 pm

 

Έγινε ηθοποιός το 1946, οπότε παρουσίασε το πρώτο του μιμόδραμα, επηρεασμένος βαθύτατα από τον Τσάρλι Τσάπλιν.

 «Γεννήθηκα στο Στρασβούργο, αλλά πρωτοείδα μια ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν στη Λίλλη, όπου είχαμε μετακομίσει . Ούτε γέλασα ούτε έκλαψα. Πρέπει να ήταν ο Χρυσοθήρας. Ύστερα γυρίσαμε στο Στρασβούργο. Ο πατέρας μου εξέτρεφε περιστέρια στις σκεπές, και οι νύχτες μου ήταν γεμάτες με κελαηδίσματα. Ήταν κρεοπώλης, είχαμε απλή και λαϊκή καταγωγή, αλλά υπήρχε μια ισχυρή θέληση για εκπαίδευση. Με πήγαινε στο μποξ και την όπερα, είχε ωραία φωνή, στο σόι του είχε αρκετούς μουσικούς. Το σόι της μητέρας μου, πάλι, είχε περισσότερους φιλοσόφους».

Το 1947 δημιούργησε τον κλόουν Μπιπ, έναν κλόουν με ολομέταξο καπέλο.

  «Το 1942-43, στον πόλεμο, μπήκα νωρίς στην Αντίσταση, είκοσι ετών. Ο πατέρας μου εκτοπίστηκε τον Φεβρουάριο του 1944.
Ένας ξάδελφός μου με έκρυψε σ΄ ένα οικοτροφείο στη Σεβρ. Ήμασταν ενενήντα παιδιά, χριστιανοί και εβραίοι, και στο σπίτι υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε “Κοινωνική υπηρεσία του στρατάρχη Πεταίν”. Επρόκειτο για σοσιαλιστές που έσωζαν παιδιά και κρύβονταν πίσω από αυτή την ταυτότητα. Στο σπίτι εκείνο δίδαξα δραματική τέχνη. Αργότερα συνάντησα τον μίμο Ντεκρού. Με ρώτησε πώς με λένε. Του είπα “Μαρσώ”. Του εξήγησα ότι είχα πάρει το όνομά μου από ένα στίχο του Ουγκώ, κι ότι ήθελα να διώξω τους Γερμανούς από τη Γαλλία. Του έπαιξα την παντομίμα του δολοφόνου, που την είχα εμπνευστεί από το Έγκλημα και Τιμωρία. Μου είπε τότε ότι είμαι γεννημένος μίμος».

«Συνάντησα τον Τσάρλι Τσάπλιν μία και μοναδική φορά το 1967 στο Ορλύ, ενώ περίμενα το αεροπλάνο για τη Ρώμη. Με κοίταξε. Τον πλησίασα, και του είπα: “Είστε ένας θεός για μένα”. Του έσφιξα το χέρι. Είχε δάκρυα στα μάτια. Κανείς δεν αναγνώριζε πια τον Τσάπλιν το 1967. Ο Ροζέ Βαντίμ, που ήταν παρών, μου είπε ότι την ίδια αντίδραση είχε στα 77 του ο Μιχαήλ Άγγελος, όταν κάποιος ονόματι Ραφαήλ έσκυψε και φίλησε το παπούτσι του. Είναι ένας φόρος τιμής, είναι και η αναγγελία του θανάτου».

Αυτά αναφέρει σε μία συνέντευξή του στη Μωντ αρκετά χρόνια πριν…

Ο Μ. Μαρσώ παντρεύτηκε 3 φορές. Απέκτησε 4 παιδιά.

Ίδρυσε τη δική του σχολή τη δεκαετία του 1970, τη Διεθνή Σχολή Μιμοδράματος του Παρισιού, Μαρσέλ Μαρσώ ( "Ιcole Internationale de Mimodrame de Paris, Marcel Marceau").

Έπαιξε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες,όπως στην "Μπαρμπαρέλα", το 1968 και το 1976 στην κωμωδία Silent Movie. Έκανε επίσης πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι βραβεύτηκε με ΕΜΜΥ από την πρώτη του κιόλας τηλεοπτική εμφάνιση.

Από τη δεκαετία του ‘ 50 και μέχρι το 2006 ταξίδευε ανά τον  κόσμο, με σκοπό να διαδώσει την τέχνη της μιμικής.

Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενώ στη Νέα Υόρκη από το 1999, η 18η του Μάρτη εορτάζεται ως "Ημέρα του Μαρσέλ Μαρσό".

Ο θάνατος τον βρήκε σε ηλικία 84 ετών….

Ο Μπιμπ έφυγε με ένα πλατύ χαμόγελο…

…Πως θα μπορούσε να φύγει άλλωστε….;;;

 
γ.κομνάς

 

Ε Λ Ε Ν Η

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - theatrinos @ 5:31 pm
 
 
Ξεκίνησα να δουλεύω την «Ελένη» στο μυαλό μου το 1985, όταν ήμουν στη Ρώμη . Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια που σκεφτόμουν ότι είναι ένα κείμενο «βαρύ» , δεν έχει την αμεσότητα της Φαίδρας και ίσως κούραζε τους αμύητους στη θεατρική ποίηση του Γιάννη Ρίτσου.   Με την Μαρία Αμερικάνου συνεργάζομαι δώδεκα χρόνια.  Η πνευματική της ωριμότητα ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να δοκιμάσουμε μαζί αυτή τη γερασμένη Ελένη, που όχι τυχαία ο ποιητής στο ξεκίνημα την ορίζει «εκατό, διακοσίων ετών».  Είναι το εσωτερικό γήρας, το μαράζωμα της μάταιης ομορφιάς, η συνειδητοποίηση του ευτελούς του πράγματος που κάνουν αυτή την Ελένη τόσο διαφορετική και τόσο ανθρώπινη. Διάλεξα ένα γυμνό άσπρο τοίχο για σκηνικό κι αντί προβολέων, μια κίτρινη λάμπα και μερικά φτηνά χρυσά κεριά και μια κόκκινη χαλασμένη απ’ τη πολυκαιρία σατέν ρόμπα για κουστούμι. Η Ελένη δεν ζει πια σε ανάκτορο, στο τέρμα του δρόμου δεν υπάρχουν λούσα, οι προβολείς  σβήνουν όταν δεν έχουν λόγο να φωτίσουν.  Το πιάνο του Γιώργου Κομνά είναι η μόνη πολυτέλεια που της επιτρέπεται να έχει . Η Ελένη εγκλωβισμένη λοιπόν σ’ ένα γυμνό τοίχο. Ανίκανη να ξεφύγει, όλες οι κινήσεις της εξαρτώνται απ’ αυτόν, κι ακόμα κι όταν προσπαθεί να πλησιάσει τον αόρατο στρατιώτη-ακροατή της που μόνο τη στολή του έχει αφήσει σε μια καρέκλα, πάλι το χέρι της είναι γαντζωμένο στο τοίχο σαν εξάρτηση ή ύστατη προστασία.Με την Μαρία  δουλέψαμε πολύ για να περιορίσουμε το κείμενο που θα παρουσιάζαμε, αφού η βραδιά δεν ήταν αμιγώς θεατρική.  Δυστυχώς κάποια πανέμορφα κομμάτια δεν ακούστηκαν αλλά το ύφος του Ρίτσου, η ηλιθιότητα του Πολέμου, η βλακεία της μάταιης ομορφιάς, πιστεύω ότι μεταδόθηκαν. Οι δούλες –αυτές οι τρομακτικές μαύρες μορφές που επιτέλους στο τέρμα της ζωής της αφεντικίνας τους επαναστατούν, (αλλά χωρίς πνευματικό υπόβαθρο η επανάστασή τους περιορίζεται στο κλέψιμο ρούχων και επίπλων), όπως επίσης και οι νεκροί που γεμίζουν το σπίτι της, μπορεί να τονίστηκαν –και κάποιοι να τους είδαν- από το χλωμό φως των κεριών.  Και το μαρτύριο αυτής της αιώνιας γυναίκας τελειώνει, μόλις τελειώνει κι η επαφή της μ’ αυτούς. Με μια συμβολική κίνηση στη φράση «χάνω και τους νεκρούς τώρα… Τους έχασα… Πάνε…» η δική μου Ελένη σταυρώνεται στο τοίχο που την προστάτευε, μία αντίθετη  συμβολικά σταύρωση από εκείνη του Χριστού με το ίδιο πολυπόθητο αποτέλεσμα. Την εσωτερική Λύτρωση.                                                                                                         
    Αντώνης Παπαδόπουλος

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ : “Η ΝΥΦΗ”

δημοσιεύτηκε στη στήλη: NΟΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΑΙΑΣ - theatrinos @ 5:27 pm

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

Ήταν στα μέσα Μαίου τού 1995, όταν γνώρισα τον Αντώνη Παπαδόπουλο…

Σκηνοθετούσε τη "ΝΥΦΗ" κι όταν αποφασίσαμε να γράψω τη μουσική που θα την έντυνε,

ένιωθα κιόλας, απο την πρώτη πρόβα, έναν έντονο προβληματισμό:

Πως θα μπορούσα να προσεγγίσω ένα θεατρικό λόγο  τόσο ρεαλιστικό και ταυτόχρονα τόσο μεταφυσικο;

Η "ΝΥΦΗ" του Αντώνη Παπάδοπουλου, ένα έργο γραμμένο για τις λαϊκές φτωχογειτονιές

της Κοκινιάς στη δεκαετία του 60, με είχε συνεπάρει θυμάμαι από τις πρώτες αναγνώσεις των ηθοποιών με την αμεσότητα των διαλόγων του κειμένου αλλά και τις εναλλαγές των συναισθημάτων…

Βάδιζα στο δρόμο μετα τις συναντήσεις και σκεφτόμουν πώς έπρεπε άραγε να επενδύσω μουσικά το έργο…

Στη "ΝΥΦΗ" ακούγεται συχνά-πυκνά η μελωδία ενος ακορντεόν, σύμφωνα με το συγγραφέα.

Ωστόσο απέφευγα συστηματικά να συνθέσω μια μουσική, πιστή στο κείμενο…

γιατί τότε θα έπρεπε να γράψω με ένα ύφος  λαϊκό της δεκαετίας του 60, κάτι που με δέσμευε καλλιτεχνικά,

αλλά και όπως αργότερα κατανόησα θα ήταν λάθος,καθώς το κείμενο του Αντώνη Παπαδόπουλου, είναι  ένα κείμενο διαχρονικό, με διαχρονικούς ήρωες και γειτονιές…

 Είχα παρακολουθήσει δυο-τρεις πρόβες, αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου, κι ήταν ένα βραδάκι του Μαίου… Κόντευε δέκα και φυσούσε ένα απαλό μονότονο βοριαδάκι. Γύρισα σπίτι και δεν έκατσα, όπως το συνήθιζα, στο πιάνο αλλά έπιασα στα χέρια μου ένα παλιό ξεχασμένο ακορντεόν. Φόρεσα τις φθαρμένες ζώνες του, κι άρχισα να σκαλίζω

τα ξεκούρδιστα πλήκτρα του. Σε ενα ρε μινόρε τόσο αφοπλιστικά απλό έμεινα…κόλησσα…

‘Επαιζα για ωρες, ανεβοκατεβαίνοντας την κλίμακα και κατέληγα στο ίδιο μουσικό μοτίβο.

Θυμάμαι πως η Σι ύφεση δεν πατιόταν καλά και κάθε φορά που περνούσα από τη νότα αυτή, έκανα προσπάθεια  για να την ακούσω…

Κατά ένα μαγικό τρόπο, η "ΝΥΦΗ" είχε επιλέξει μόνη της τη μουσική της! ‘Έτσι πίστευα κι εξακολουθώ να πιστεύω ακόμα και σήμερα.

Πήρα το βασικό θέμα και δεν το ανέπτυξα, όπως ίσως θα όφειλε να κάνει κάθε "καθως πρέπει" μουσικός.Κι αυτό γιατί, μες στην απλότητα της μελωδικής του γραμμής το θέμα της "ΝΥΦΗΣ", ήταν ήδη φλύαρο… Τόσο φλύαρο, όσο κι οι νοικοκυρές του έργου…Μια φλυαρία όμως, τόσο πολύτιμη για την εξέλιξη της δράσης!

Ακόμα, το θέμα ήταν αρμονικά ολοκληρωμένο. Από την ισορροπία της βασικής συγχορδίας στο μετέωρο συναίσθημα τού προσαγωγέα και ξανά πάλι στην ηρεμία της τονικότητας.

Όπως ακριβώς ολοκληρωμένοι είναι και οι χαρακτήρες του έργου. Με τις παραξενιές, τις μικρότητες, τις κακίες, τις καλοσύνες τους.

Τα υπόλοιπα μουσικά θέματα ήταν παραλλαγές του πρώτου, του αρχικού μοτίβο.

Το θέμα του ακορντεόν, έγινε ένα θέμα καθαρά κιθαριστικό και άλλαξε η τονικότητά του, τη στιγμή που η Φλώρα διώχνει τον Ιορδάνη… Το ίδιο θέμα βασισμένο σε πιάνο, επενδύει μουσικά τις περισσότερες σκηνές του έργου.

Όταν ξαναπιάστηκα το 2000 με τη "ΝΥΦΗ", αλλά και στην τελευταία μου ενάσχοληση με αυτήν φέτος, κατάλαβα πόσο αληθινό είναι το έργο.Τα συναισθηματα είναι αληθινά.Είναι αυτούσια .

 Η λύπη έιναι η λύπη, η χαρά χαρά, η αγάπη αγάπη…Κι ο θάνατος τόσο άμεσος και λυτρωτικός. Ένας θάνατος καθαρτικός.

Κάθε φορά που ασχολούμαι με τη "ΝΥΦΗ" , διαπιστώνω πόσο μουσικά, ανέξαντλητη πηγή εμπνέυσεως είναι…

Και κάθε φορά προσπαθώ να εφεύρω μελωδίες καινούργιες, πιο ολοκληρωμένες, πιο

περιγραφικές…

Ωστόσο κάθε φορά, η "ΝΥΦΗ", όπως και τότε, επιλέγει τη μουσική της….Ένα απλό, λιτό θεματάκι, παιγμένο στο ακορντεόν…

κι ας περνάει που και που από μιά νότα που δεν καλοπατιέται και δεν καλοακούγεται….

 

Γ.Κομνάς 

25, September , 2007

«ΤΥΦΛΟΣ ΘΕΑΤΡΙΝΟΣ»-Το νέο βιβλίο της ομογενούς Ε. Κατσουλάκη

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ - theatrinos @ 3:16 pm
To ιστορικό μυθιστόρημα «Ο ΤΥΦΛΟΣ ΘΕΑΤΡΙΝΟΣ» της ομογενούς συγγραφέως Ελένης Κατσουλάκη θα παρουσιάσει στην Αθήνα τον Οκτώβριο ο Εκδοτικός Οίκος «Κονιδάρης».

Η πλοκή του βιβλίου ξετυλίγεται στην Αυτοκρατορική Περσία από το 1938-1966. Πρόκειται για την ιστορία ενός ορφανού αγοριού που τυφλώνεται από τον δεσποτικό αφέντη του και χάνεται στην απέραντη έρημο. Ένα περιπλανώμενο καραβάνι Δερβίσηδων το συμμαζεύει και τον χρησιμοποιεί ως ζητιάνο. Το αγόρι όμως είναι λεοντόκαρδο. Σπάει αντάρτικα τις αλυσίδες της σκλαβιάς και ταπείνωσης και δραπετεύει από το καραβάνι με την παιδική του φίλη, την Τάρα. Διψασμένο για ανθρώπινη αξιοπρέπεια βρίσκει νόημα στη στείρα ζωή τους στη τέχνη. Μαζί με την Τάρα οργανώνουν ένα πρωτότυπο διασκεδαστικό θίασο με κλόουνς, νάνους και λάγνες χορεύτριες.
Ο πλανόδιος θίασος με έξυπνη σάτιρα, φάρσα και κωμωδία αγγίζει με συμπόνια την χορδή του καταπιεσμένου λαού του και εμψυχώνει τις ελπίδες του. Ο Κάριμ μεταμορφώνεται σ� ένα Μεσσιανικό ήρωα , γίνεται θρύλος και ένας θεϊκός ύμνος για το ακατανίκητο ανθρώπινο πνεύμα. Ο θεατρίνος προδίδεται ύπουλα από τον Αλί, τον μουσικό του θεάτρου, φυλακίζεται και βασανίζεται απάνθρωπα για 7 χρόνια. Η πανέμορφη ερωτευμένη Τάρα, ακροβατεί με τον θάνατο για να λευτερώσει τον αγαπημένο της.
Με την λαγγεμένη ομορφιά της τυλίγει στα ερωτικά δίχτυα της τον πιο πανίσχυρο στρατηγό της Περσίας και κερδίζει την αποφυλάκιση του. Σωματικά απολειφάδι, ο αδιαπραγμάτευτος Κάριμ δίνει την τελευταία του παράσταση σε μια φτωχική γειτονιά της Τεχεράνης την ημέρα της πρωτοχρονιάς, όπου παίζει την αναμενόμενη εκτέλεση του. Οι δυο θρυλικοί εραστές δολοφονούνται πάνω στην σκηνή από την κρυφή αστυνομία του Σάχη.

Η τραγική ιστορία ξετυλίγεται σε μια κρίσιμη εποχή όταν η Αγγλία με την Αμερική το 1953 συνωμοτούν και ρίχνουν με ύπουλο πραξικόπημα την μοναδική φιλελεύθερη δημοκρατική κυβέρνηση στην ιστορία της Μέσης Ανατολής και επαναφέρουν στην εξουσία τον Σάχη που κυβέρνησε την χώρα με πρωτόγονο βαρβαρισμό και Ανατολικό δεσποτισμό. Ο επικίνδυνος ακροβατισμός των Μεγάλων Δυνάμεων για τα πετρέλαια του Περσικού Κόλπου άλλαξαν την πορεία της ιστορίας και έσπειραν την σημερινή τρομοκρατία και το αιματοκύλισμα στην μίζερη Μέση Ανατολή. Το βιβλίο μας χαρίζει μια από τις πιο συγκινητικές ιστορίες αγάπης της παγκόσμιας λογοτεχνίας και θεωρείται μεγαλούργημα του λόγου και ορόσημο της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Η Ελένη Κατσουλάκη με την απαράμιλλη λυρική πέννα της «τραγουδά» με ωμότητα την μοίρα του ανθρώπου αλλά και τον υπέρτατο συμπαντικό λόγο, την πρώτη ουσία και το νόημα της ζωής. Το εξωτικό επικό μυθιστόρημα γράφτηκε αρχικά στα Αγγλικά και είναι βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα και προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέας. Το βιβλίο έλαβε εντυπωσιακά σχόλια από διάσημους ξένους και Έλληνες γνώστες της λογοτεχνίας και τέχνης.

20, September , 2007

H “Nύφη” και η “Βασίλισσα” σε Θήβα και Μέγαρα

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ - theatrinos @ 8:46 pm

Το Ιωνικό Θέατρο παρουσιάζει τη “Νύφη”, το μικρασιάτικο έργο που μιλά για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, στη Θήβα την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου, με την Ένωση Μικρασιατών Θήβας και την Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου στο Μελί Μεγάρων, με τον Σύλλογο “Άγιος Ιωάννης Θεολόγος”

Επίσης, το μονόπρακτο “Βασίλισσα” του Αντώνη Παπαδόπουλου, θα παρουσιαστεί στη Θήβα την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια της μουσικο-χορευτικής εκδήλωσης “7  Στιγμές Ελλάδα” που πραγματοποιεί η Πανελλήνια Ένωση Εφεσίων.

Η “Βασίλισσα” είναι το πέρασμα του ανδρόγυνου μέσα στους αιώνες : Η σχέση ερωμένου-ερωμένης, μητέρας-γυιού, αδελφού-αδελφής και ξανά ερωμένου-ερωμένης, με φόντο τα παράλια της Ιωνίας.

19, September , 2007

Γιάννης Ρίτσος, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (απόσπασμα)

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ - theatrinos @ 6:41 pm

 [Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα

μαύρα, μιλάει σ’ έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως.Απ’ τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο

φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα

Μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες
ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν,
η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο]:


΄Αφησέ με νάρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, δε θα φαίνεται
που ασπρίσαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.
Δε θα καταλάβεις.

΄Αφησέ με νάρθω μαζί σου.
΄Οταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες
στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,

ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου..
 
 
(photo by Jordan Keramidas) 

Ξεκινά η τουρνέ της “Νύφης

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ - theatrinos @ 6:39 pm


Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου, ξεκινά η τουρνέ της “Νύφης” με παράσταση στον Πολιτιστικό Πολυχώρο του Δήμου Νέας Χαλκηδόνας (Οδός Δροσίνη) στις 20.30 με ελεύθερη είσοδο.

Το έργο γίνεται υπό την Αιγίδα της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας και του Ομίλου UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο, → εδώ

Οι επόμενες προγραμματισμένες παραστάσεις στους Δήμους με μικρασιατικό πληθυσμό, θα ανακοινωθούν έγκαιρα…

” Σ Ο Υ Ρ Ι Α Δ Α “

δημοσιεύτηκε στη στήλη: ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - theatrinos @ 6:38 pm
ΤΟ ΙΩΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2006 ΣΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ :

2/09 Μέθανα
10/09 Κορυδαλλός
12/09 Δάφνη
15/09 Πέραμα
24/09 Μέγαρα
27/09 Βεάκειο Πειραιά

Από τον Αριστοφάνη στον Γεώργιο Σουρή

Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο το γεγονός ότι το Θέατρο δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα, της οποίας ο πνευματικός πολιτισμός, ίσως, άγγιξε τα όρια της τελειότητας, εάν αναλογισθούμε ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια επηρέασε τον Οικουμενικό Πολιτισμό και εξακολουθεί να οδηγεί τα βήματα του ακόμη και σήμερα στην Ειρήνη και την Δημιουργία.

Έτσι, οι αρχαίοι Έλληνες πήγαιναν στο Θέατρο, για να διδαχθούν από το θεατρικό έργο το οποίο «εδιδάσκετο» εκείνη την χρονική περίοδο ( και όχι « παρουσιαζόταν» όπως συνηθίζουμε σήμερα να λέμε) φέροντας στη σκηνή χαρακτήρες, θέματα και καταστάσεις του πολιτικού, του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου διακωμωδώντας τα ( στην συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να προκαλούν τον γέλωτα στους θεατές με σκοπό να αποφεύγουν οι ίδιοι παρόμοιες καταστάσεις για να μη γελοιοποιηθούν.

Ο Αριστοφάνης υπήρξε ο πατέρας της Κωμωδίας του οποίου τα έργα θίγουν καταστάσεις που είναι και δικές μας, επειδή οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι αναλλοίωτες και προσαρμόζονται μόνο σε απαιτήσεις της κάθε εποχής.

Στ’ αχνάρια του μεγάλου αρχαίου σατυρικού ο νεότερος Έλληνας Γεώργιος Σουρής αποτελεί ανεξάντλητη πηγή πολιτικών, καθημερινών, ιδιωτικών, δημοσίων γεγονότων και συμπεριφορών που με την πανέξυπνα ποιητική, καυστικά απολαυστική, χιουμοριστικά σκληρή, αφοπλιστικά απλή γραφή του μας αφήνει έκπληκτους τόσο με τα ποιητικά του έργα όσο και με την έμμετρη εφημερίδα του «Ο ΡΩΜΗΟΣ».

Μέσα από το πλήθος των ποιητικών του σελίδων διακρίνουμε την αγωνία και την ζωντάνια, τα λάθη, τις επιτυχίες και αποτυχίες, τις σκέψεις και τις απόψεις, τον χαρακτήρα και το φιλότιμο ενός λαού που είναι ίδια και απαράλλαχτα ένα αιώνα και πλέον μετά.

Ο Γ. Σουρής χρησιμοποιεί δύο βασικά τραγικά πρόσωπα τον «Φασουλή» και τον «Περικλέτο» και των οποίων τα ονόματα έχει δανεισθεί το μεν πρώτο από την σύγχρονη εποχή του και το δεύτερο από την αρχαιότητα που ζει και εκφράζει όμως την σύγχρονη και πάλι ζωή. Οι δύο αυτές σημαντικές φιγούρες που αποτελούν και την φωνή της συνείδησης του λαού μας και αντικαθιστούν τον «χορό» του αρχαίου θεάτρου, απεικονίζουν ολόκληρη την εποχή με τα θετικά και αρνητικά στοιχεία της.

Ο Γ. Σουρής με την γνησιότητα, την απλότητα, την ειρωνεία και την ειλικρίνεια της πέννας του είναι αγαπητός και επίκαιρος πάντοτε ,επειδή μας κάνει να γελάμε αλλά παράλληλα την ίδια στιγμή μας κάνει να συγκρίνουμε και να κρίνουμε εμάς τους ίδιους και την δημόσια και ιδιωτική συμπεριφορά μας στην εκατονταετία που μας χωρίζει από τα έργο του.

Άραγε, πόσους από εμάς αφυπνίζει και μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε μετά το τέλος της παράστασης; Πιστεύουμε πολλούς και νεότερους και μεγαλύτερους.

Αρχοντία Β. Παπαδοπούλου

ΠΟΛΕΜΟΣ :ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

δημοσιεύτηκε στη στήλη: Η ΖΩΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ - theatrinos @ 6:37 pm
Ένα από τα αγαπημένα μου θεατρικά είδη, είναι σίγουρα τα παράλογο. Μ’ αρέσει ο Καμύ, μ’αρέσει ο Μπέκετ, μ’ αρέσει ο Ιονέσκο, κάποια έργα του Σαρτρ, «οι μύγες» ας πούμε, και δεν μ’ αρέσει καθόλου «Ο πόλεμος στο Κόλπο» «η Επέμβαση στη Βαγδάτη», «η τιμωρία του Μιλόσεβιτς».

Αυτά τα έργα δεν μ’ αρέσουν γιατί σε αντίθεση με τους άλλους προαναφερθέντες συγγραφείς, ο δικός τους συγγραφέας νομίζει πρώτ’ απ’ όλα ότι το Κοινό του είναι βλάκες… Ποτέ το Κοινό δεν υπήρξε βλάκας, ή απλώς θεατής, ούτε την εποχή του Φέουδου, ούτε την εποχή της Τουρκοκρατίας, ούτε μπροστά σε μια εντόνως προπαγανδιστική σαπουνόπερα. Το Κοινό νοιώθει και διαισθάνεται ότι τα συγκεκριμένα σύγχρονα έργα υπερπαραγωγής παραλόγου είναι απλώς «αρπαχτές»…

Οι πρωταγωνιστές δεν αλλάζουν, καθώς αργά περνούν οι αιώνες… Κουστούμια αλλάζουν, μακιγιάζ, διάλεκτο, στο βάθος είναι πάντα οι ίδιοι… Τι σημασία νάχει στην έκβαση της υπόθεσης, αν σήμερα η Ωραία Ελένη είναι μια όχι τόσο ωραία μαύρη κυρία που αντί μεθυστικά αρώματα βρωμοκοπάει πετρέλαιο ; Όπως η «μάνα» στη Παρεξήγηση του Αλμπέρ Καμύ δεν αναγνωρίζει το γυιό της, κι εμείς δεν αναγνωρίζουμε ως συνανθρώπους μας, αυτούς που σκοτώνονται μέσα από τη τηλεόρασή μας στο μακρινό Ιράκ. Λες και δεν τους αντιστοιχεί το ίδιο ποσοστό οξυγόνου με μας, λες και τα μέτρα γης που αντιστοιχούν για τη σήψη του πτώματος του όποιου τύραννου, είναι περισσότερα απ’ τα δικά μας.

«Το Παράλογο» διάβασα κάποτε, «είναι η στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη ματαιότητά του κι αυτή η Γνώση που προκαλεί μια αίσθηση ναυτίας, είναι ένα βήμα πριν τη Τρέλα. Ένα βήμα πριν το Παράλογο»

Τι να πει κανείς ; Όταν ένα θέατρο πέσει σε χέρια αναίσθητων εμπόρων, δεν αργεί να έρθει ο μαρασμός του. Όταν βομβαρδίζεται η αρχαία Βαγδάτη από ανθρώπους με προγόνους ελευθερίων ηθών, τι να περιμένουμε ; Το μαρασμό τους ; Κι αυτό θα γίνει, γιατί όλα γίνονται στο πλανήτη γη, γιατί υπάρχουν ανεξιχνίαστοι λόγοι που οι κακοί ηθοποιοί καβαλούν πιο εύκολα το καλάμι κι άρα χάνονται στη δίνη. Όμως τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα ! Κάποιοι ανάμεσά μας έκαναν υπέρβαση στο ρόλο που τους δόθηκε να ερμηνεύσουν και νομίζουν ότι είναι οι Δυνατοί. Κάποιοι ανάμεσά μας μπέρδεψαν την Αλήθεια με τη Μίμηση Αλήθειας, το Παράλογο του όμορφου Θεάτρου με την εσωτερική ανισορροπία και το όποιο πρόβλημα κουβαλούν από τη παιδική τους ζωή.

Δεν μ’ αρέσει η ιδέα, το πρώτο μου άρθρο σε μια απόλυτα Ειρηνική και Μη Πολιτική εφημεριδούλα να αναφέρεται στο πόλεμο. Κυρίως μ’ εξοργίζει η ιδέα να γράφω έστω και έμμεσα για ανθρώπους ανάξιους του οξυγόνου που καταναλώνουν… Ψάχνω να βρω κάτι θετικό σε όλα αυτά που ζούμε παρέα… Στο συγκεκριμένο πόλεμο, τα βλέπω όλα Μαύρα. Κι ίσως αυτό να είναι το μήνυμα αυτού του αίσχους ! Αυτό να θέλει να μας πει ο…ποιητής :

«Για να εκτιμήσεις ένα καλά γραμμένο έργο, πρέπει να υποστείς να δεις την όποια σαπουνόπερα…» Και μη χειρότερα!

Αντώνης
Παπαδόπουλος

Ο «Ματωμένος Γάμος» μέσα από τις μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι

δημοσιεύτηκε στη στήλη: NΟΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΑΙΑΣ - theatrinos @ 6:36 pm

ένα άρθρο τού Γιώργου Κομνά

Ήταν το 1945, όταν ο Νίκος Γκάτσος κυκλοφόρησε σε βιβλίο τη μετάφραση ενός από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα του αιώνα μας, το “ Ματωμένο Γάμο ” του Federico Garcia Lorca. Η πανανθρώπινη δυναμική του έργου, η αμεσότητα του Ισπανού ποιητή, ο λυρισμός και η γλωσσοπλαστική του δεινότητα έβρισκαν ένα ξεχωριστό κατάλυμα στο λεκτικό πλούτο του Νίκου Γκάτσου. .

..Ήταν η εποχή που στο γραφικό πατάρι του « Λουμίδη », ο Βαλαωρίτης, ο Γκάτσος, ο Ελύτης, ο Τσαρούχης, ο εικοσάχρονος τότε Μάνος Χατζιδάκις κι άλλοι πολλοί που συνέθεταν μια ξεχωριστή συντροφιά, ζούσαν μέσα σε καλλιτεχνικές συνευρέσεις γεμάτες όνειρα και ευαισθησία σε μια Ελλάδα που ψυχοραγούσε από τον πόλεμο και κυοφορούσε την ελπίδα…

«Εκεί άρχισε να σχηματίζεται μέσα μου η μουσική για το ”Ματωμένο Γάμο” με την ίδια δυσκολία που προσπαθούσαμε να υπάρχουμε…», έλεγε κάποια χρόνια αργότερα ο Μάνος Χατζιδάκις.

Αυτήν την περίοδο, παρ’ ότι νεαρός, με περίσσια γνώση και ωριμότητα ασχολείται με το Ρε-μπέτικο, το οποίο θεωρούσε ανεκτίμητο διαμάντι της ελληνικής κουλτούρας που όσο κι αν βρι-σκόταν στο περιθώριο, κυνηγημένο και παράνομο, λειτουργούσε περήφανο, βαθιά θρησκευτικό κι ερωτικό.

Σωστά ευαίσθητος, υγιής κάτω από τη διδασκαλία φίλων και δασκάλων, όπως ο ίδιος υπο-στήριζε, αρνήθηκε τη «σοβαρή» μας μουσική που η μια ντυμένη με κουρέλια παρίστανε την Ευρώπη κι η άλλη μισή, με φουστανέλες την «αθάνατη Ελλάδα» μέσα από επαρχιακούς στρατώνες. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης ξεσήκωνε θύελλες αντιδράσεων για αυτές του τις απόψεις.

«Όπως ο Γκάτσος θέλησε να μεταφυτέψει τις ισπανικές προσωδίες στους λαϊκούς ποιητικούς ρυθμούς της γλώσσας μας, έτσι κι εγώ προσπάθησα να προεκτείνω τους ρυθμούς αυτούς στις παντοτινές πηγές της νεοελληνικής ευαισθησίας», έλεγε αργότερα ο Χατζιδάκις, αναφερόμενος στη μουσική για το έργο του Λόρκα.

Στο «Ματωμένο Γάμο» ο Μάνος Χατζηδάκις γράφει μια μουσική, που ο ίδιος λέει ότι προσάρ-μοσε στην ελληνική μουσική αντίληψη. Πενήντα πέντε χρόνια μετά μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η μουσική σε σ΄ αυτό το έργο του Λόρκα είναι συν τοις άλλοις μια μουσική πανανθρώπινης αντί-ληψης. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Λόρκα ήταν κι αυτός μουσικός, επηρεασμένος από τα φλαμένγκος

της εποχής του, από παραδοσιακούς ρυθμούς και μελωδίες γεμάτες πόνο κι ευαισθησία, ερωτικές αλλά και επικές, λιτές και μεγαλόπρεπες συνάμα.

Ο Μάνος Χατζιδάκις καταφέρνει να περάσει αυτά ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά και στη μουσική του, με μελωδίες μοναδικές στη γλαφυρότητα των συναισθημάτων, με άρτιες ενορχη-

στρώσεις, με χορωδίες θρησκευτικής ευλάβειας.

Αναμφισβήτητα είναι παρούσα εδώ και η μετάφραση του Νίκου Γκάτσου, οι στίχοι του οποί-ου επηρεάζουν σημαντικά τον έλληνα συνθέτη.

Το “Τώρα νυφούλα μου χρυσή”, το “Νανούρισμα”, το «Ήταν καμάρι της αυγής» είναι με-ρικά από τα τραγούδια που αγαπήθηκαν από αυτή τη συνεργασία, που έμελλε να ήταν από τις κορυφαίες στιγμές στο ελληνικό θέατρο.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το “Θέατρο Τέχνης” το 1948 , σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, με τον Γιάννη Τσαρούχη στην επιμέλεια των σκηνικών και των κου-στουμιών και τους Βάσω Μεταξά, Έλλη Λαμπέτη και Βασίλη Διαμαντόπουλο στους κεντρικούς ρόλους. Το 1955 το έργο ξαναπαίχτηκε πάλι από το «Θέατρο Τέχνης».

Πολλά θεατρικά σχήματα ανέβασαν το έργο αργότερα, στα περισσότερα των οποίων η μουσική του Μ. Χατζιδάκι ήταν αναπόσπαστο τμήμα του όλου εγχειρήματος. Ο ίδιος ο συνθέτης σε πολλές απ’ αυτές τις κατοπινές παραστάσεις ξαναδούλεψε τις αρχικές συνθέσεις του,.

Ο ρεαλισμός, ο λυρισμός, η δράση, τα πάθη και τα συναισθήματα του “Ματωμένου Γάμου», βρήκαν από κείνη την άνοιξη του 1948 μια ποικιλία από νότες μελωδικά στρωμένες στο σανίδι του «Θεάτρου Τέχνης» κι ο Λόρκα , ένα συνοδοιπόρο στα μονοπάτια της ψυχής… Ένα συνοδοιπόρο που πότε στροβιλιζόταν σα γνήσιος ρεμπέτης στους λαϊκούς ρυθμούς και πότε αφουγκραζόταν τις βαριές ανάσες των θεατρίνων… Και τότε… σώπαινε ή μονολογούσε θλιμμένα σε… ένα ρε μινόρε…