Αυτά τα έργα δεν μ’ αρέσουν γιατί σε αντίθεση με τους άλλους προαναφερθέντες συγγραφείς, ο δικός τους συγγραφέας νομίζει πρώτ’ απ’ όλα ότι το Κοινό του είναι βλάκες… Ποτέ το Κοινό δεν υπήρξε βλάκας, ή απλώς θεατής, ούτε την εποχή του Φέουδου, ούτε την εποχή της Τουρκοκρατίας, ούτε μπροστά σε μια εντόνως προπαγανδιστική σαπουνόπερα. Το Κοινό νοιώθει και διαισθάνεται ότι τα συγκεκριμένα σύγχρονα έργα υπερπαραγωγής παραλόγου είναι απλώς «αρπαχτές»…

Οι πρωταγωνιστές δεν αλλάζουν, καθώς αργά περνούν οι αιώνες… Κουστούμια αλλάζουν, μακιγιάζ, διάλεκτο, στο βάθος είναι πάντα οι ίδιοι… Τι σημασία νάχει στην έκβαση της υπόθεσης, αν σήμερα η Ωραία Ελένη είναι μια όχι τόσο ωραία μαύρη κυρία που αντί μεθυστικά αρώματα βρωμοκοπάει πετρέλαιο ; Όπως η «μάνα» στη Παρεξήγηση του Αλμπέρ Καμύ δεν αναγνωρίζει το γυιό της, κι εμείς δεν αναγνωρίζουμε ως συνανθρώπους μας, αυτούς που σκοτώνονται μέσα από τη τηλεόρασή μας στο μακρινό Ιράκ. Λες και δεν τους αντιστοιχεί το ίδιο ποσοστό οξυγόνου με μας, λες και τα μέτρα γης που αντιστοιχούν για τη σήψη του πτώματος του όποιου τύραννου, είναι περισσότερα απ’ τα δικά μας.

«Το Παράλογο» διάβασα κάποτε, «είναι η στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη ματαιότητά του κι αυτή η Γνώση που προκαλεί μια αίσθηση ναυτίας, είναι ένα βήμα πριν τη Τρέλα. Ένα βήμα πριν το Παράλογο»

Τι να πει κανείς ; Όταν ένα θέατρο πέσει σε χέρια αναίσθητων εμπόρων, δεν αργεί να έρθει ο μαρασμός του. Όταν βομβαρδίζεται η αρχαία Βαγδάτη από ανθρώπους με προγόνους ελευθερίων ηθών, τι να περιμένουμε ; Το μαρασμό τους ; Κι αυτό θα γίνει, γιατί όλα γίνονται στο πλανήτη γη, γιατί υπάρχουν ανεξιχνίαστοι λόγοι που οι κακοί ηθοποιοί καβαλούν πιο εύκολα το καλάμι κι άρα χάνονται στη δίνη. Όμως τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα ! Κάποιοι ανάμεσά μας έκαναν υπέρβαση στο ρόλο που τους δόθηκε να ερμηνεύσουν και νομίζουν ότι είναι οι Δυνατοί. Κάποιοι ανάμεσά μας μπέρδεψαν την Αλήθεια με τη Μίμηση Αλήθειας, το Παράλογο του όμορφου Θεάτρου με την εσωτερική ανισορροπία και το όποιο πρόβλημα κουβαλούν από τη παιδική τους ζωή.

Δεν μ’ αρέσει η ιδέα, το πρώτο μου άρθρο σε μια απόλυτα Ειρηνική και Μη Πολιτική εφημεριδούλα να αναφέρεται στο πόλεμο. Κυρίως μ’ εξοργίζει η ιδέα να γράφω έστω και έμμεσα για ανθρώπους ανάξιους του οξυγόνου που καταναλώνουν… Ψάχνω να βρω κάτι θετικό σε όλα αυτά που ζούμε παρέα… Στο συγκεκριμένο πόλεμο, τα βλέπω όλα Μαύρα. Κι ίσως αυτό να είναι το μήνυμα αυτού του αίσχους ! Αυτό να θέλει να μας πει ο…ποιητής :

«Για να εκτιμήσεις ένα καλά γραμμένο έργο, πρέπει να υποστείς να δεις την όποια σαπουνόπερα…» Και μη χειρότερα!