ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ :

2/09 Μέθανα
10/09 Κορυδαλλός
12/09 Δάφνη
15/09 Πέραμα
24/09 Μέγαρα
27/09 Βεάκειο Πειραιά

Από τον Αριστοφάνη στον Γεώργιο Σουρή

Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο το γεγονός ότι το Θέατρο δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα, της οποίας ο πνευματικός πολιτισμός, ίσως, άγγιξε τα όρια της τελειότητας, εάν αναλογισθούμε ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια επηρέασε τον Οικουμενικό Πολιτισμό και εξακολουθεί να οδηγεί τα βήματα του ακόμη και σήμερα στην Ειρήνη και την Δημιουργία.

Έτσι, οι αρχαίοι Έλληνες πήγαιναν στο Θέατρο, για να διδαχθούν από το θεατρικό έργο το οποίο «εδιδάσκετο» εκείνη την χρονική περίοδο ( και όχι « παρουσιαζόταν» όπως συνηθίζουμε σήμερα να λέμε) φέροντας στη σκηνή χαρακτήρες, θέματα και καταστάσεις του πολιτικού, του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου διακωμωδώντας τα ( στην συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να προκαλούν τον γέλωτα στους θεατές με σκοπό να αποφεύγουν οι ίδιοι παρόμοιες καταστάσεις για να μη γελοιοποιηθούν.

Ο Αριστοφάνης υπήρξε ο πατέρας της Κωμωδίας του οποίου τα έργα θίγουν καταστάσεις που είναι και δικές μας, επειδή οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι αναλλοίωτες και προσαρμόζονται μόνο σε απαιτήσεις της κάθε εποχής.

Στ’ αχνάρια του μεγάλου αρχαίου σατυρικού ο νεότερος Έλληνας Γεώργιος Σουρής αποτελεί ανεξάντλητη πηγή πολιτικών, καθημερινών, ιδιωτικών, δημοσίων γεγονότων και συμπεριφορών που με την πανέξυπνα ποιητική, καυστικά απολαυστική, χιουμοριστικά σκληρή, αφοπλιστικά απλή γραφή του μας αφήνει έκπληκτους τόσο με τα ποιητικά του έργα όσο και με την έμμετρη εφημερίδα του «Ο ΡΩΜΗΟΣ».

Μέσα από το πλήθος των ποιητικών του σελίδων διακρίνουμε την αγωνία και την ζωντάνια, τα λάθη, τις επιτυχίες και αποτυχίες, τις σκέψεις και τις απόψεις, τον χαρακτήρα και το φιλότιμο ενός λαού που είναι ίδια και απαράλλαχτα ένα αιώνα και πλέον μετά.

Ο Γ. Σουρής χρησιμοποιεί δύο βασικά τραγικά πρόσωπα τον «Φασουλή» και τον «Περικλέτο» και των οποίων τα ονόματα έχει δανεισθεί το μεν πρώτο από την σύγχρονη εποχή του και το δεύτερο από την αρχαιότητα που ζει και εκφράζει όμως την σύγχρονη και πάλι ζωή. Οι δύο αυτές σημαντικές φιγούρες που αποτελούν και την φωνή της συνείδησης του λαού μας και αντικαθιστούν τον «χορό» του αρχαίου θεάτρου, απεικονίζουν ολόκληρη την εποχή με τα θετικά και αρνητικά στοιχεία της.

Ο Γ. Σουρής με την γνησιότητα, την απλότητα, την ειρωνεία και την ειλικρίνεια της πέννας του είναι αγαπητός και επίκαιρος πάντοτε ,επειδή μας κάνει να γελάμε αλλά παράλληλα την ίδια στιγμή μας κάνει να συγκρίνουμε και να κρίνουμε εμάς τους ίδιους και την δημόσια και ιδιωτική συμπεριφορά μας στην εκατονταετία που μας χωρίζει από τα έργο του.

Άραγε, πόσους από εμάς αφυπνίζει και μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε μετά το τέλος της παράστασης; Πιστεύουμε πολλούς και νεότερους και μεγαλύτερους.

Αρχοντία Β. Παπαδοπούλου