ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

Ήταν στα μέσα Μαίου τού 1995, όταν γνώρισα τον Αντώνη Παπαδόπουλο…

Σκηνοθετούσε τη "ΝΥΦΗ" κι όταν αποφασίσαμε να γράψω τη μουσική που θα την έντυνε,

ένιωθα κιόλας, απο την πρώτη πρόβα, έναν έντονο προβληματισμό:

Πως θα μπορούσα να προσεγγίσω ένα θεατρικό λόγο  τόσο ρεαλιστικό και ταυτόχρονα τόσο μεταφυσικο;

Η "ΝΥΦΗ" του Αντώνη Παπάδοπουλου, ένα έργο γραμμένο για τις λαϊκές φτωχογειτονιές

της Κοκινιάς στη δεκαετία του 60, με είχε συνεπάρει θυμάμαι από τις πρώτες αναγνώσεις των ηθοποιών με την αμεσότητα των διαλόγων του κειμένου αλλά και τις εναλλαγές των συναισθημάτων…

Βάδιζα στο δρόμο μετα τις συναντήσεις και σκεφτόμουν πώς έπρεπε άραγε να επενδύσω μουσικά το έργο…

Στη "ΝΥΦΗ" ακούγεται συχνά-πυκνά η μελωδία ενος ακορντεόν, σύμφωνα με το συγγραφέα.

Ωστόσο απέφευγα συστηματικά να συνθέσω μια μουσική, πιστή στο κείμενο…

γιατί τότε θα έπρεπε να γράψω με ένα ύφος  λαϊκό της δεκαετίας του 60, κάτι που με δέσμευε καλλιτεχνικά,

αλλά και όπως αργότερα κατανόησα θα ήταν λάθος,καθώς το κείμενο του Αντώνη Παπαδόπουλου, είναι  ένα κείμενο διαχρονικό, με διαχρονικούς ήρωες και γειτονιές…

 Είχα παρακολουθήσει δυο-τρεις πρόβες, αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου, κι ήταν ένα βραδάκι του Μαίου… Κόντευε δέκα και φυσούσε ένα απαλό μονότονο βοριαδάκι. Γύρισα σπίτι και δεν έκατσα, όπως το συνήθιζα, στο πιάνο αλλά έπιασα στα χέρια μου ένα παλιό ξεχασμένο ακορντεόν. Φόρεσα τις φθαρμένες ζώνες του, κι άρχισα να σκαλίζω

τα ξεκούρδιστα πλήκτρα του. Σε ενα ρε μινόρε τόσο αφοπλιστικά απλό έμεινα…κόλησσα…

‘Επαιζα για ωρες, ανεβοκατεβαίνοντας την κλίμακα και κατέληγα στο ίδιο μουσικό μοτίβο.

Θυμάμαι πως η Σι ύφεση δεν πατιόταν καλά και κάθε φορά που περνούσα από τη νότα αυτή, έκανα προσπάθεια  για να την ακούσω…

Κατά ένα μαγικό τρόπο, η "ΝΥΦΗ" είχε επιλέξει μόνη της τη μουσική της! ‘Έτσι πίστευα κι εξακολουθώ να πιστεύω ακόμα και σήμερα.

Πήρα το βασικό θέμα και δεν το ανέπτυξα, όπως ίσως θα όφειλε να κάνει κάθε "καθως πρέπει" μουσικός.Κι αυτό γιατί, μες στην απλότητα της μελωδικής του γραμμής το θέμα της "ΝΥΦΗΣ", ήταν ήδη φλύαρο… Τόσο φλύαρο, όσο κι οι νοικοκυρές του έργου…Μια φλυαρία όμως, τόσο πολύτιμη για την εξέλιξη της δράσης!

Ακόμα, το θέμα ήταν αρμονικά ολοκληρωμένο. Από την ισορροπία της βασικής συγχορδίας στο μετέωρο συναίσθημα τού προσαγωγέα και ξανά πάλι στην ηρεμία της τονικότητας.

Όπως ακριβώς ολοκληρωμένοι είναι και οι χαρακτήρες του έργου. Με τις παραξενιές, τις μικρότητες, τις κακίες, τις καλοσύνες τους.

Τα υπόλοιπα μουσικά θέματα ήταν παραλλαγές του πρώτου, του αρχικού μοτίβο.

Το θέμα του ακορντεόν, έγινε ένα θέμα καθαρά κιθαριστικό και άλλαξε η τονικότητά του, τη στιγμή που η Φλώρα διώχνει τον Ιορδάνη… Το ίδιο θέμα βασισμένο σε πιάνο, επενδύει μουσικά τις περισσότερες σκηνές του έργου.

Όταν ξαναπιάστηκα το 2000 με τη "ΝΥΦΗ", αλλά και στην τελευταία μου ενάσχοληση με αυτήν φέτος, κατάλαβα πόσο αληθινό είναι το έργο.Τα συναισθηματα είναι αληθινά.Είναι αυτούσια .

 Η λύπη έιναι η λύπη, η χαρά χαρά, η αγάπη αγάπη…Κι ο θάνατος τόσο άμεσος και λυτρωτικός. Ένας θάνατος καθαρτικός.

Κάθε φορά που ασχολούμαι με τη "ΝΥΦΗ" , διαπιστώνω πόσο μουσικά, ανέξαντλητη πηγή εμπνέυσεως είναι…

Και κάθε φορά προσπαθώ να εφεύρω μελωδίες καινούργιες, πιο ολοκληρωμένες, πιο

περιγραφικές…

Ωστόσο κάθε φορά, η "ΝΥΦΗ", όπως και τότε, επιλέγει τη μουσική της….Ένα απλό, λιτό θεματάκι, παιγμένο στο ακορντεόν…

κι ας περνάει που και που από μιά νότα που δεν καλοπατιέται και δεν καλοακούγεται….

 

Γ.Κομνάς