11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ….σαν σήμερα…

…Ο ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ… 

του Αντώνη Παπαδόπουλου

Είναι  περίεργο πώς  καμμιά  φορά ορισμένοι  άνθρωποι ζουν τόσο κοντά με το  θάνατο, ώστε σχεδόν  να εξοικειώνονται μ’ αυτόν και  ύστερα να τον  περιγράφουν στα έργα τους με  ένα θαυμάσιο τρόπο.  Ο Κοκτώ  γεννήθηκε το 1889  στη Γαλλία  και σε  ηλικία  μόλις 10  χρονών  έζησε την  αυτοκτονία  τού πατέρα  του.  Ο  μικρός Κοκτώ το έσκασε από το θείο που είχε την κηδεμονία του και η αστυνομία  τον βρήκε  να σεργιανάει  στους   κακόφημους  δρόμους τής  Μασσαλίας  και τον γύρισε  πίσω. Μια αποτυχημένη ερωτική σχέση με την  ηθοποιό  Καρλιέρ και  μια  έντονη  καλλιτεχνική  ζωή  παρέα με  τον  Στραβίνσκυ, τον  Πικάσο και άλλους, κάνουν  το  νεαρό  ποιητή  Κοκτώ να στραφεί  προς  το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πολυτάλαντος ο Κοκτώ,  υπογράφει  σκηνικά, γράφει   επιτυχημένα θεατρικά έργα (“Οι τρομεροί  γονείς”, “Τα τρομερά  παιδιά”, “Η  ανθρώπινη  φωνή”,  “Η σατανική μηχανή”  κ.ά). Σκηνοθετεί  ταινίες  όπως  “Το  αίμα τού Ποιητή” το  1930,   “Η ωραία και  το τέρας” με  τον καλό του  φίλο  Ζαν Μαραί  και φυσικά  “Ο Ορφέας”. Ο  θάνατος τού  αγαπημένου  του  φίλου, τού  συγγραφέα   Ραϊμόντ  Ραντιγκέ, ρίχνει τον Κοκτώ στην  κόλαση  τού  όπιου,  απ’  όπου  δε  θα συνέλθει  σχεδόν  ποτέ.  Η  φήμη  του  είναι  μεγάλη  τόσο  στη  χώρα  του όσο και  σ’  ολόκληρη την  Ευρώπη  και  συμβάλλει  μαζί με  τους  συμπατριώτες  του, Καμύ  και  Σαρτρ  στην   εξάπλωση  τού  σύγχρονου  γαλλικού θεάτρου. Ο θάνατος έρχεται  να τον  συναντήσει  το 1963, όταν παθαίνει καρδιακή προσβολή την ώρα που  ακούει   ένα πρωί, το θάνατο τής φίλης του  Έντιθ Πιαφ.