Στις 29 Νοεμβρίου του 2003, η Λέσχη μας παρουσίασε στην αίθουσα Ρενκιωτών μια βραδιά αφιερωμένη στην φιγούρα της ΕΛΕΝΗΣ. 

 

Η ιστορικός- φιλόλογος και Προϊσταμένη του 2^ου Γραφείου 2βαθμιας Εκπαίδευσης Αρχοντία Παπαδοπούλου,  το ιστορικό στίγμα αυτής της πανάρχαιας γυναίκας που μοιάζει να γεννιέται για να εξυπηρετήσει έναν αντρικό πόλεμο.  Μίλησε για την Ελένη του Ευριπίδη και κατέληξε σε μια ανάλυση της συμβολικής Ελένης του Ρίτσου. 

Η Μαρία Αμερικάνου, η μεγάλη ηθοποιός του Ιωνικού Θεάτρου, ερμήνευσε μοναδικά τον ομώνυμο ρόλο, παρουσιάζοντας μια γερασμένη γυναίκα λίγα βήματα πριν το θάνατο, που τιμωρείται για την πρώην αλαζονική

ομορφιά της  και καταλήγει σε μία συμβολική σταύρωση

Τη σκηνοθεσία έκανε ο Αντώνης Παπαδόπουλος και τη μουσική ο Γιώργος Κομνάς. 

Ο χώρος φωτίστηκε μόνο με φως φτηνών κεριών και από μια κίτρινη λάμπα.

Η ομορφιά του κειμένου είναι τέτοια, που απαγορεύει δήθεν σκηνοθετικές επεμβάσεις που αντί να τονίσουν, αφαιρούν από ένα μεστό Θεατρικό ή Ποιητικό Λόγο.

 

26 ΜΑΪΟΥ 2003

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η πρώτη διάλεξη-συζήτηση της Θεατρικής Λέσχης Νίκαιας Κορυδαλλού.  Η Εύα Κοταμανίδου, η καταξιωμένη διεθνώς ηθοποιός μίλησε για το Θέατρο ως πρώτη μορφή ομαδικής τέχνης.  Ακολούθησε πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση της ηθοποιού με το κοινό, πάνω στα θέματα των σύγχρονων τάσεων του ελληνικού θεάτρου.

Η πρωτοβουλία της νεοσύστατης θεατρικής Λέσχης, αποτελεί καινοτομία στη περιοχή, γιατί φέρνει σε ανθρώπινη επαφή μεγάλους καλλιτέχνες με το κοινό, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε αμφότερους να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ( ΟΧΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ)

Απόσπασμα από εισήγηση του Αντώνη Παπαδόπουλου σε Ημερίδα με θέμα το Θέατρο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η σκέψη για τη πραγματοποίησης μιας ημερίδας με θέμα το θέατρο και την τοπική αυτοδιοίκηση, γεννήθηκε από τη δεκαπεντάχρονη εμπειρία του θιάσου και τη δράση του στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.
Μέσα από όλα αυτά τα χρόνια αποκομίσαμε εμπειρίες, άλλοτε κακές και άλλοτε καλές, που στο σύνολό τους όμως μας έχουν διδάξει και μας έχουν προβληματίσει για θέματα που άπτονται της τοπικής αυτοδιοίκησης και αφορούν το θέατρο. Το θέατρο στο σύνολό του : Ερασιτεχνικοί ή επαγγελματικοί θίασοι που εδρεύουν στα Πνευματικά κέντρα, ανεξάρτητες προσπάθειες ομάδων, θέατρο στα σχολεία, αλλά το κυριότερο δημιουργία σωστών και όχι πρόχειρων υποδομών, όπου θα στεγάζουν ΜΟΝΟ τη τέχνη του θεάτρου. Το θέατρο για να επιτύχει το στόχο του που είναι η διδαχή και η ταύτιση του θεατή με τους ήρωες χρειάζεται μαγεία. Δεν φτάνουν μόνο το καλό κείμενο και οι καλοί συντελεστές, Πρέπει ο ίδιος ο χώρος να λειτουργεί μυστηριακά στον θεατή, ακόμα κι όταν τα φώτα της αυλαίας δεν έχουν ανάψει.
Κάτι τέτοιο καταστρέφεται όπως είναι αυτονόητο, όταν ο θεατρικός χώρος δίδεται και για άλλες χρήσεις, που σίγουρα αποτελούν μέρος των κοινωνικών μας εκδηλώσεων, απογυμνώνουν όμως τον θεατρικό χώρο από τη μαγεία του.
Αν ψάξει κανείς προσεκτικά, στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, δεν υπάρχουν θέατρα. Υπάρχουν μικροί χώροι που χρησιμοποιούνται ΚΑΙ για θέατρο.
Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ κοντά μας βρίσκεται το κέντρο της Αθήνας με τις 200 σκηνές, ή γιατί με τη σταδιακή και ολοένα αυξάνουσα αδιαφορία της Τοπικής αυτοδιοίκησης ο θεατρόφιλος έμαθε να πηγαίνει στα θέατρα της Αθήνας μη γνωρίζοντας πολλές φορές ότι γίνεται θέατρο στη γειτονιά του ;
Το 2001 , σαν Δημοτική Ομάδα του Κορυδαλλού, ανεβάσαμε δύο πολύ ενδιαφέροντες Κύκλους μονόπρακτων, που παιζόντουσαν στις Πλειάδες κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Μπρεχτ ,Μπέκετ, Κοκτό, Στριντμπεργκ… Αλλά δεν υπήρχαν πολλοί θεατές παρ’ ότι η είσοδος ήταν δωρεάν.
Αντίθετα η εμπειρία μας από τα καλοκαιρινά φεστιβάλ είναι άλλη : Σε όποιο Δήμο κι αν παίξαμε, ο κόσμος ήταν πάντα πολύς παρ’ ότι καθημερινά παίζεται άλλο έργο.

Γιατί αυτό ;
Μήπως το θέατρο στις περιοχές μακριά απ’ το κέντρο τείνει να γίνει ένα ελαφρύ καλοκαιρινό θέαμα; Μήπως φταίει η γειτνίαση με το κέντρο ; Η τηλεόραση σίγουρα δεν φταίει όσο νομίζουμε, αφού σπάνια θα προβάλει αξιόλογη θεατρική δουλειά κι αφού το γυαλί δεν έχει την αμεσότητα με τον ηθοποιό κι έτσι δεν γεννά αυτή τη περίεργη αμφίδρομη σχέση μεταξύ αυτού και του θεατή, που αντέχει σα μαγνήτης μέσα στους αιώνες από τότε που πρωτοδιδάχθηκε θέατρο ως τις μέρες μας.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο εισβάλει το θέατρο στα σχολεία κι αυτό είναι θετικό, αφού διαμορφώνονται έτσι αυστηροί θεατές αλλά και γιατί τα παιδιά μαθαίνουν στην ομαδικότητα, στην κατανόηση των χαρακτήρων και στη αποδοχή της διαφορετικότητας
Όμως αυτό δεν φτάνει.
Ο Πειραιάς, το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας κι ένα από τα μεγαλύτερα της Μεσογείου, ουσιαστικά δεν έχει θέατρο. Το αρχιτεκτονικό στολίδι μας, το Δημοτικό, είναι κλειστό, αλλά και πριν κλείσει είχε καταντήσει αίθουσα εκδηλώσεων για όποιον το ζητούσε, και χαρακτηριστικά θυμάμαι πριν μερικά χρόνια τη κοπή πίτας των αρτοποιών, στα σανίδια που έπαιζε η Λαμπέτη κι ο Κατράκης.

Μήπως δεν υπάρχουν τότε άνθρωποι, συμπολίτες μας να ενδιαφέρονται να μπουν στην οικογένεια του θεάτρου ; Η εμπειρία μου στο Ιωνικό θέατρο μου λέει ότι με περισσότερους Νικαιώτες και Κορυδαλλιώτες έχω συνεργαστεί παρά με Αθηναίους. Η ίδια η σύσταση του θιάσου είναι τοπική : Η Βάνα Μπούκη, ο Γιώργος Κομνάς είναι από τον Κορυδαλλό, ο Κυριάκος Ψαρράκος από τον Πειραιά και ο Νίκος Λουκάς, η Μαρία Αμερικάνου η Σταθούλα Παπαδοπούλου ο Λουλούδης Χατζής κι εγώ, από τη Νίκαια. Ένα πλήθος νέων παιδιών από τις περιοχές μας έχουν συνεργαστεί μαζί μας και θυμάμαι χαρακτηριστικά τον θεατρικό οργασμό που επικρατούσε στον Κορυδαλλό πριν λίγα χρόνια όταν λειτουργούσαμε ταυτόχρονα και αρμονικότατα 5 θεατρικές ομάδες : Το Ιωνικό θέατρο, το «Άλλο θέατρο» του Αναστασιάδη, ο θίασος του Καζίλα και η ομάδα του Τάκη Λιατζιβίρη. Την ίδια εποχή η Νίκαια είχε μια ομάδα και κρατούσε τις πόρτες του ελεύθερου θεάτρου ερμητικά κλειστές κάνοντας μόνο μία παραγωγή το χρόνο και για ελάχιστες παραστάσεις όταν ο Κορυδαλλός έκανε τουλάχιστον 10.
Αλλά γιατί συμβαίνουν αυτά τα παράδοξα ; Η άποψή μου είναι ότι συμβαίνουν γιατί χρειάζεται περισσότερη σοβαρότητα το θέμα.
Χρειάζονται ενιαία αντιμετώπιση, ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις του καθενός μας. Γιατί το θέατρο είναι πάνω απ’ όλα πολιτική. Η διαφορά είναι ότι η πολιτική του θεάτρου γράφεται με το Π κεφαλαίο

6 Απριλίου 2003. Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Τη λογοτεχνική αυτή βραδιά δημιούργησαν οι συντελεστές της Θεατρικής Λέσχης Νίκαιας Κορυδαλλού με τη βοήθεια της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά και τη συμπαράσταση της ΔΕΠΑΠ.

 

Στη θεατροποίηση και στις απαγγελίες , δούλεψαν οι  :

Μαρία Αμερικάνου,
Σοφία Νάσιου,
Σταθούλα Παπαδοπούλου,
Νίκος Λουκάς,
Παύλος Νικηφοράκης,
και η μικρή Χριστίνα Δρακά.

Τα μελοποιημένα ποιήματα
ερμηνεύει η Διονυσία Σεφερλή
με την καθοδήγηση του μουσικού Γιώργου Κομνά.

 

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Νίκος Κριτσέλης : ΚΙΘΑΡΑ

Σπύρος Κολοβός : ΜΠΑΣΣΟ

Γιώργος Κομνάς : ΠΙΑΝΟ

 

Παρουσιάστηκαν τα ποιήματα:

Η  ΞΑΝΘΟΥΛΑ {Σολωμός},

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΝΑ ΠΕΝΘΙΜΟ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΔΕΙΛΙ [ Ουράνης],

ΑΦΗΓΗΣΗ Σεφέρης},

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ {Ελύτης},

ΘΑ Σ’ ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ ΘΑΛΑΣΣΑ {Βάρναλης},

ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΩ… {Πολυδούρη},

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ {Πορφύρας}

 

Με θεατρική μορφή :

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

και ΤΑ ΚΕΡΙΑ του Καβάφη,

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ του Βρεττάκου,

αποσπάσματα από τα έργα του Ρίτσου ΙΣΜΗΝΗ,

ΕΛΕΝΗ

και ΦΑΙΔΡΑ

 

 

Σε τραγούδι :

ΕΡΩΤΙΚΟ του Λαπαθιώτη (Μουσική: Νίκος Ξυδάκης),

ΤΟ ΒΡΑΔΥ του Καρυωτάκη (Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης),

ΣΤΗ ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗ του Παλαμά (Μουσική: Γιώργος Κομνάς),

CURO SIWO του  Καββαδία (Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος),

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ του Βιζυηνού (Μουσική: Νίκος Ξυδάκης).

 

Σε βίντεο :

Η ΛΗΘΗ του Μαβίλη,
ΕΙΣΑΙ ΨΥΧΗ ΜΟΥ του Καρυωτάκη,
 MAL DU DEPART του Καββαδία
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ του Παλαμά

 Τα βίντεο και τη σκηνοθεσία της βραδιάς έκανε ο Αντώνης Παπαδόπουλος